หวานไปทำงานแล้ว
วันนี้หวานใส่ชุดดำไปทำงาน
หวานบอกให้ผมพับผ้าห่มเหมือนทุกวัน
ผมพับหรือไม่พับเป็นอีกเรื่องนึงแล้วแต่อารมณ์
ถ้าผมพับผ้าห่มวันนี้ ตอนเย็นเธอจะงงว่าใครเป็นคนพับ(ทั้งๆที่เธอเป็นคนใช้ผมทุกวัน)
เราจะเถียงกันทุกเช้า เพื่อสร้างความคึกครื้น
กลับมาเราจะเถียงกันทุกเย็น เพื่อสร้างความคึกคัก
เราสองคนเหมือนคนบ้า
เราสองคนทำอะไรที่คนอื่นเค้าทำกัน(แล้วจะบอกทำไม)
ผมชอบแกล้งเธอ ด้วยการเอาของไปวางบนโน๊ตบุ๊กเธอ
เธอก็จะบ่นที่ผมชอบทำแบบนั้น ผมเหมือนโรคจิตที่ชอบให้เธอด่า
ผมขาดเสียงด่า เสียงบ่นจากเธอไม่ได้
ผมต้องฟังมันทุกวัน ทุกวันผมต้องได้ยิน
ถ้าไม่ได้ยิน ผมจะเสี่ยน
เหมือนคนติดบุหรี่ที่เสี่ยนบุหรี่
ผมเลิกบุหรี่เพราะเสียงด่าเสียงบ่นของเธอ
เสียงด่าของเธอทำให้ผมเบนความสนใจจากบุหรี่
เสียงด่าของเธอเหมือนนิโครติน ผมต้องเสพ
ผมว่าเอาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวจะงง เพราะผมเขียนไปเรื่อย อิอิ
เอาเป็นว่าสรุปให้สั้นๆ ผมคิดถึงเธอแล้วกันที่เธอเดินออกไปทำงานทุกเช้า
ผมเอา Maps ที่ทำงานของเธอมาให้ดูกัน
ผมนึกในใจ ผมดูเธอจากตรงนี้ก็ได้
View ที่ทำงานหวานซ่าส in a larger map