รักหวานรายวัน

แม่จะชอบบ่น หวานเป็นแบบนั้น
แม่จะชอบด่า หวานเป็นเช่นกัน
แม่จะดุ           หวานก็ไม่ต่าง
แม่จะชอบใช้ หวานชอบเหมือนแม่
แม่จะให้ตังค์ หวานชอบขอตังค์
แม่จะชอบให้เก็บที่นอน หวานเหมือนแม่เลย
แม่ชอบให้ตากผ้า หวานชอบใช้เลย
แม่ชอบให้ทำความสะอาดบ้าน หวานชี้นิ้วสั่งเลยล่ะ
แม่ชอบให้ล้างจาน หวานชอบให้ทำเช่นกัน
แม่ชอบบอกให้ประหยัดค่าไฟ หวานประหยัดมากๆ
แม่บ่นแม่ด่า แต่ผมเฉยๆ หวานบ่นหวานด่า ผมก็ยังเฉยๆ
แม่ดุ หวานดุ ผมไม่เคยกลัว
แม่กับหวานให้ผมเก็บที่นอน ตากผ้า ล้างจาน ทำความสะอาดบ้าน ผมไม่คิดอยากทำ
และ ฯลฯ
ไม่ใช่้ว่าหวานกับแม่เป็นผู้หญิงแล้วจะมีนิสัยเหมือนกันหรอก
แต่แม่กับหวานมีความรู้สึกเดียวกันมากกว่า ความรู้สึกที่มีต่อผม

~แม่กับหวานรักผมมากนั่นเอง~
และผมก็รักทั้งสองคนมากด้วยเช่นกัน

หวานไปทำงานแล้ว
วันนี้หวานใส่ชุดดำไปทำงาน
หวานบอกให้ผมพับผ้าห่มเหมือนทุกวัน
ผมพับหรือไม่พับเป็นอีกเรื่องนึงแล้วแต่อารมณ์
ถ้าผมพับผ้าห่มวันนี้ ตอนเย็นเธอจะงงว่าใครเป็นคนพับ(ทั้งๆที่เธอเป็นคนใช้ผมทุกวัน)
เราจะเถียงกันทุกเช้า เพื่อสร้างความคึกครื้น
กลับมาเราจะเถียงกันทุกเย็น เพื่อสร้างความคึกคัก
เราสองคนเหมือนคนบ้า
เราสองคนทำอะไรที่คนอื่นเค้าทำกัน(แล้วจะบอกทำไม)

ผมชอบแกล้งเธอ ด้วยการเอาของไปวางบนโน๊ตบุ๊กเธอ
เธอก็จะบ่นที่ผมชอบทำแบบนั้น ผมเหมือนโรคจิตที่ชอบให้เธอด่า

ผมขาดเสียงด่า เสียงบ่นจากเธอไม่ได้
ผมต้องฟังมันทุกวัน ทุกวันผมต้องได้ยิน
ถ้าไม่ได้ยิน ผมจะเสี่ยน
เหมือนคนติดบุหรี่ที่เสี่ยนบุหรี่

ผมเลิกบุหรี่เพราะเสียงด่าเสียงบ่นของเธอ
เสียงด่าของเธอทำให้ผมเบนความสนใจจากบุหรี่
เสียงด่าของเธอเหมือนนิโครติน ผมต้องเสพ

ผมว่าเอาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวจะงง เพราะผมเขียนไปเรื่อย อิอิ
เอาเป็นว่าสรุปให้สั้นๆ ผมคิดถึงเธอแล้วกันที่เธอเดินออกไปทำงานทุกเช้า
ผมเอา Maps ที่ทำงานของเธอมาให้ดูกัน
ผมนึกในใจ ผมดูเธอจากตรงนี้ก็ได้

View ที่ทำงานหวานซ่าส in a larger map