Sep 11
มันเป็นเชกเช่นนั้นจริงๆ
หวานทุกข์ทีไร ผมกระเป๋าฉีกทุกที
หวานเค้าจะมีท่าทีของเค้า เค้าชอบเอามาอ้างตลอด
แก…ชั้นเครียดดดดด(ตูก็เริ่มเครียดแล้ว)
แกชั้นเครียด ชั้นอยากกินชาบูชิ
แกชั้นเครียด ชั้นอยากดูหนัง
แกชั้นเครียด ชั้นอยากได้กระเป๋า
แกชั้นเครียด ชั้นอยากกินพิซซ่า
แกชั้นเครียด ชั้นอยากกินเข้าร้านหรูๆ เอาบรรยากาศ
แกชั้นเครียด ชั้นอยากไปแม่สาย(เพื่อไปช๊อป)
ทุกครั้งที่หวานเครียด ผมหมดไม่ต่ำกว่า 500 บาท
หวาน…ชั้นเครียด ทุกครั้งที่หวานเครียด
เมื่อไหร่หวานจะหายเครียดดดดดดดด กูเครียดดดดดดด
Jun 25
หวานถามผมว่า “แก..มีตังค์ไปกินข้าวที่ทำงานไหม”
ผมทำท่าบอกเป็นนัยนัย ว่าไม่มี
หวานทำท่าแบบ เฮ้ออจ่ายตังค์อีกแล้ว เหมือนไม่อยากเอาเงินออกจากกระเป๋า
ผมเลยบอกเธอไปว่า วันนี้อาจจะได้ตังค์หน้าบิลนะ
หวานถามกลับมาว่า เท่าไหร่หรอ
ผมบอกเธอไปว่า “น่าจะประมาณสองพันบาท”
หวานทำหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
“อ่ะตังค์กินข้าว” แล้วควักเงินให้ผมสามร้อยบาท(ปกติ จะให้ผม 100 เดียว)
เห็นได้ชัดว่า เธอกำลังคิดอยู่ในใจ
300 แลกกับ 2000 คุ้มดี
ผมได้แต่มองเงิน 300 ตาปริบๆ
วันนี้ผมต้องเอาเงิน 2000 มาคืนหวาน เพราะผมเอาเงินหวานมา 300
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจเงิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยหน้าบิล”