Category Archives: หวานทั่วไป

รู้ครับ เลยทำ รู้ว่าหวานชอบอะไร หวานไม่รู้ตัวหรอก ว่าผมทำอะไร ผมชอบที่หวานหัวเราะ หวานมีความสุข ผมก็มีความสุข ผมมีความสุขจริงๆนะ ทุกครั้งที่หวานหัวเราะ เหมือนผมได้คลายเครียดไปด้วย ผมรู้ว่าเมื่อตอนใครโทรฯมาหาผม แล้วถ้าผมเต้นถ้าแปลกๆ หวานจะหัวเราะ ผมชอบมาก ผมเลยทำ ทุกครั้งที่มีโทรศัพท์มา ยังมีอีกเยอะเลย ที่ผมตั้งใจทำ แล้วหวานไม่รู้ตัว ผมจะทำ แล้วผมจะทำต่อไปอีกนานเลย ถ้าหวานยังหัวเราะอยู่ ผมก็จะทำให้เธอหัวเราะต่อไป รักหวาน jaaotest

ถ้าให้ผมบรรยาย คงบรรยายความรู้ได้ไม่หมด แต่ผมรู้สึกว่าครอบครัวของหวานดีกับผมมาก พึ่งรู้ ว่าแม่หวานใจดี ไม่เห็นใจร้ายเหมือนที่หวานเล่าเลย ผมคงไม่อยากจะเล่าว่าครอบครัวหวานดีกับผมยังไง แต่ผมอยากขอบคุณครอบครัวหวานจริงๆ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีดี ขอบคุณที่ห่วงใยผม ขอบคุณที่สั่งสอนผม . . . และต้องขอบคุณที่ีมีหวานคนนี้ให้ผม สุดท้ายต้องขอขอบคุณที่ส่งเม็ดมะม่วงฯมาให้ผมกินจนปากพอง รักครอบครัวหวาน และรักหวานมาก jaaotest

คิดถึงหวานซ่าส์จัง

Blog นี้รักหวานรายวัน แต่คงไม่อัพเดตทุกวัน ได้โปรดเข้าใจด้วย ถึงจะไม่อัพเดตทุกวัน แต่อยากให้เข้ามาอ่านทุกวัน เพราะไม่มีกำหนดว่า จะอัพเดตวันไหน ไม่กฏตายตัว ไม่ใช่ว่าไม่รักหวานทุกวัน ผมรักทุกวัน แต่บางวันไม่มีเวลาอัพเดต เพราะฉะนั้น เข้ามาก่อน อัพเดตหรือไม่อัพเดต มันก็อีกเรื่องนึง ไม่ใช่โทรฯมาถามว่าวันนี้อัพเดตหรือป่าว หรือโทรฯมาต่อว่า อัพเดตแล้วทำไมไม่บอก แค่เข้ามาที่ Blog แล้วดูว่าอัพเดตหรือไม่อัพเดต คนเขียน Blog ขี้เกียจนะ แต่คนอ่าน Blog ขี้เกียจกว่า ผมล่ะไม่เข้าใจเธอเลย แค่เข้ามาอ่านมันยากตรงไหน

เอาเพลงไปฟังนะหวานซ่าส์ พี่มันจนอ่ะน้อง แต่พี่ก็จะสู้นะ

ก็รักทุกวันแหละ ก็อยากอัพเดตทุกวัน ตั้งใจจะทำแบบนั้น แต่มันมีหลายปัจจัย ทำให้มันไม่ได้อัพเดต ยังไงก็รออ่านทุกวันแล้วกันนะ บทความนึงใช้เวลาเขียนนาน แต่หวานอ่านแปปเดียว แค่นี้แหละ

ไม่ได้อัพเดตอยู่นานเลย ป่วยน่ะ เลยไม่มีแรงมาอัพเดต ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ได้หวานนี่แหละคอยดูแล หวานตื่นทุกๆ 4 ชั่วโมงเลยแหละ ผมก็ต้องตื่น หวานเอายามาให้กิน หวานเช็ดตัวให้ด้วย ตื่นเช้ามาตาหวานเหมือนหมีแพนด้า หวานอินเทรนมากๆ (ช่วงนี้เค้าฮิต ลูกหมีแพนด้ากัน) วันนี้ผมต้องไปทำงานแล้ว ผมยังไม่หายดีเลย เหงื่อออกตลอดเวลา ทั้งๆที่อากาศน่าจะเย็น ผมไปทำงานจะเป็นลมไหมเนี่ย หยุดมาสองวัน ยังไงก็ต้องไป เอาเปรียบเพื่อนร่วมงานมาเยอะแล้ว ขอบคุณหวานมากที่.. บังคับให้ผมใส่เสื้อยามนอน ปิดพัดลมยามหลับ ขยับมาให้กินยา ยามตื่น ฟื้นขึ้นมาเช็ดตัว ยามร้อน

หวานถามผมว่า “แก..มีตังค์ไปกินข้าวที่ทำงานไหม” ผมทำท่าบอกเป็นนัยนัย ว่าไม่มี หวานทำท่าแบบ เฮ้ออจ่ายตังค์อีกแล้ว เหมือนไม่อยากเอาเงินออกจากกระเป๋า ผมเลยบอกเธอไปว่า วันนี้อาจจะได้ตังค์หน้าบิลนะ หวานถามกลับมาว่า เท่าไหร่หรอ ผมบอกเธอไปว่า “น่าจะประมาณสองพันบาท” หวานทำหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส “อ่ะตังค์กินข้าว” แล้วควักเงินให้ผมสามร้อยบาท(ปกติ จะให้ผม 100 เดียว) เห็นได้ชัดว่า เธอกำลังคิดอยู่ในใจ 300 แลกกับ 2000 คุ้มดี ผมได้แต่มองเงิน 300 ตาปริบๆ วันนี้ผมต้องเอาเงิน 2000 มาคืนหวาน เพราะผมเอาเงินหวานมา 300 นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจเงิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยหน้าบิล”