เทศกาลของความรู้สึก

นานๆทีจะได้อัพเดตบล็อคนี้สักครั้งนึง
ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างจะเขียนเลย หวานคงรอที่จะอ่าน
อีกไม่กี่วัน เราก็คงจะได้เจอกันอีกระรอกนึงแล้วนะครับ
ปีใหม่นี้ ผ่านมาได้สองสัปดาห์แล้ว แต่อารมณ์ในเทศกาลปีใหม่ยังคงค้างอยู่
อันที่จริง ในวันเทศกาลต่างๆ ผมไม่ค่อยให้ความสำคัญสักเท่าไหร่
นับตั้งแต่ ที่เข้าย่างสู่วัยรุ่นขึ้นมา ความสำคัญของเทศกาล ก็จางหายไป
อาจจะด้วยว่า ก็เหมือนกันทุกๆปี เลยเริ่มเบื่อๆ

วันนึง มีหวานเข้ามาในชีวิต 6 ปีแล้วสินะ วันที่ 26 นี้ละ
ความสำคัญของเทศกาลก็มีความหมายขึ้นมาทันที
ด้วยเหตุเพราะว่า เราจะได้ทำอะไรร่วมกัน
ที่ผ่านๆมา ผมก็บ่ายเบี่ยงที่จะทำนู่นทำนี่
หรือไปเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ที่หวานอยากไป
ผมเป็นคนไม่ชอบเที่ยวสักเท่าไหร่นัก
ก็ไปมั่ง ไม่ไปมั่ง แล้วแต่อารมณ์ ส่วนมาก ไม่อยากไป

มาถึงวันนี้ วันที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ความสำคัญของเทศกาล กลับมีมากขึ้นสำหรับผม
ผมอยากทำนู่นทำนี่ เต็มไปหมด อยากเที่ยวตามจุดต่างๆ
ที่หวานเคยชวนให้ไป ที่หวานอยากไป
ในช่วงเทศกาลนี้ ไม่มีหวานชวนไป ไม่มีเพื่อนไป
เทศกาลความเหงา เข้ามาแทนที่

ไม่ใช่ว่าตอนที่หวานอยู่ ผมไม่อยากไปไหนหรอก
ไม่ใช่ว่า ตอนที่หวานอยู่ ผมไม่อยากทำอะไร
แต่ด้วยที่ว่า ตอนที่หวานอยู่ ผมกับอยากอยู่กับหวานมากกว่า
ผมรู้สึกว่า แค่อยู่กับหวาน ผมก็สนุกและไม่เหงา
เทศกาลอะไรจึงไม่สำคัญเท่าที่ หวานอยู่กับผม
ผมจึงไม่อยากที่จะไปที่ไหน หรือออกไปข้างนอกแล้ว

ตอนนี้ ก็แค่รอเวลา ว่าเมื่อไหร่ จะได้อยู่ด้วยกันสักที
ความสำคัญของเทศกาลคือ เราจะได้ทำอะไรร่วมกัน
ได้เที่ยว ได้เจอ กับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ พบปะคนที่ไม่รู้จัก
แล้วเราจะได้ เอากลับมาพูดคุยกันที่บ้าน
ผมพึ่งเข้าใจวันนี้นี่แหละครับ ว่าต้องพาหวานออกไปเที่ยวบ้าง
ในวันสำคัญๆแบบนี้

อย่างเช่นงานวันเด็ก…