Monthly Archives: August 2009

ตอนจีบกันทีแรกก็จำได้ว่าหวานฉลาดมาก นี่นา เรียนก็สูง หน้าที่การงานก็ดี ทำไมอยู่กันไป อยู่กันมา กลับเป็นว่าโง่ลงได้ถึงขนาดนี้ หวานนี่ยังโชคดีที่มีแฟนฉลาดๆ แบบเราอยู่ข้างๆ นะเนี่ยไม่ใช่คุย ตอนเด็กๆสมัยประถมผมจะได้รับคำชมจากคุณครูประจำชั้นอยู่เสมอๆ จะได้รับรางวัลเป็นประจำในวิชา คัดไทย เขียนไทย ผมยังมีความภาคภูมิใจมาจนถึงทุกวันนี้ แม้เวลามันจะล่วงเลยมานานแล้วก็ตาม ผมก็ยังคงเป็นคนเก่งอยู่ อันนี้ผมรู้จากหวาน เพราะผมสังเกตุเห็นหวานมันจะ ตบมือดังๆ แล้วก็เอ่ยปากชม ไม่ขาดปาก ว่าเก่งยังโน้นเก่งยังนี้ เวลาผมซักผ้า ถูบ้าน หุงข้าว ล้างชาม ได้อย่างยอดเยี่ยมและเสร็จทันในเวลาที่หวานมันกำหนดไว้ แถมบางครั้งยังมีเวลาเหลือพอที่จะไปล้างส้วมได้เสร็จทันเวลาอีกด้วย ทีแรกผมก็คิดได้เองอยู่แล้วว่าผมเก่งและฉลาดมาก ความจริงถ้าหวานมันไม่บอก ผมก็รู้ อยู่แล้ว ผิดกับหวานที่นับวันจะโง่ลง ขนาดแอร์ ทีวี ที่สมัยนี้เปิดปิดง่ายๆ มันยังทำไม่เป็น รีโมท ตั้งอยู่ข้างหน้า … Continue reading →

ถึงแม้เราจะเศร้าใจผิดหวัง ถึงแม้ว่าเราจะเจอคลื่นมลสุม ถึงแม้ว่าเราจะเจอปัญหาชีวิต ถึงแม้ว่าเรารู้สึกผิดหวัง ถึงแม้ว่าเราจะทำดีที่สุดแล้ว แต่ยังไม่ที่สุดสำหรับใคร ผมคนนี้จะคอยอยู่เคียงข้างหวาน ยามที่หวานเศร้าใจ ผมจะกอดเธอ จะจับมือเธอ จะหอมหน้าผากเธอ(ที่ใหญ่มากๆ) จะดูแล จะเทคแคร์ จะออนแอร์ จะผันแปร จะเมืองแปร แค่แค่เธอ ผมสัญญา

ได้แต่มองหวานตาปริบๆ ทำได้แค่ปลอบ และกอดหวาน เศร้าใจตัวเอง ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ หวานบ่นว่าจะกลับบ้าน ถ้าหวานเห็นว่าดี ก็กลับเถอะ โอ๋ไม่อยากเห็นหวานเศร้า ทุกอย่างมันต้องดำเนินไปตามกฏของมัน ผมสัญญาว่า ถ้าหวานกลับ ผมจะไปตามหวานกลับมา ผมรอเวลาที่ผมพร้อมเท่านั้น

รู้ครับ เลยทำ รู้ว่าหวานชอบอะไร หวานไม่รู้ตัวหรอก ว่าผมทำอะไร ผมชอบที่หวานหัวเราะ หวานมีความสุข ผมก็มีความสุข ผมมีความสุขจริงๆนะ ทุกครั้งที่หวานหัวเราะ เหมือนผมได้คลายเครียดไปด้วย ผมรู้ว่าเมื่อตอนใครโทรฯมาหาผม แล้วถ้าผมเต้นถ้าแปลกๆ หวานจะหัวเราะ ผมชอบมาก ผมเลยทำ ทุกครั้งที่มีโทรศัพท์มา ยังมีอีกเยอะเลย ที่ผมตั้งใจทำ แล้วหวานไม่รู้ตัว ผมจะทำ แล้วผมจะทำต่อไปอีกนานเลย ถ้าหวานยังหัวเราะอยู่ ผมก็จะทำให้เธอหัวเราะต่อไป รักหวาน jaaotest