เรื่องราวของหวานซ่าส์

วันนี้เป็นวันครบรอบ 6 ปีของเราครับหวานซ่าส์
เรายังรักกันเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามา คือความผูกพันธ์

ทุกๆปีเราจะได้อยู่ด้วยกัน แต่ปีเราอยู่ห่างกัน
แต่ไม่เป็นไร ปีหน้า เราหวังว่า เราจะได้ฉลองครบรอบ 7 ปีด้วยกันนะ
ณ เวลานี้ ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
เพื่อที่ปีหน้า เราจะได้อยู่ด้วยกัน
หวานซ่าส์กลัวเลข 7 แต่รู้ไหมเลข 7 เป็นเลขสวยนะ
เป็นเลขที่นำมาซึ่งความโชคดี เพราะฉะนั้นอย่าไปกลัว
อย่าไปกังวลเลย

สู้ต่อไปนะ อิอิ

นานๆทีจะได้อัพเดตบล็อคนี้สักครั้งนึง
ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างจะเขียนเลย หวานคงรอที่จะอ่าน
อีกไม่กี่วัน เราก็คงจะได้เจอกันอีกระรอกนึงแล้วนะครับ
ปีใหม่นี้ ผ่านมาได้สองสัปดาห์แล้ว แต่อารมณ์ในเทศกาลปีใหม่ยังคงค้างอยู่
อันที่จริง ในวันเทศกาลต่างๆ ผมไม่ค่อยให้ความสำคัญสักเท่าไหร่
นับตั้งแต่ ที่เข้าย่างสู่วัยรุ่นขึ้นมา ความสำคัญของเทศกาล ก็จางหายไป
อาจจะด้วยว่า ก็เหมือนกันทุกๆปี เลยเริ่มเบื่อๆ

วันนึง มีหวานเข้ามาในชีวิต 6 ปีแล้วสินะ วันที่ 26 นี้ละ
ความสำคัญของเทศกาลก็มีความหมายขึ้นมาทันที
ด้วยเหตุเพราะว่า เราจะได้ทำอะไรร่วมกัน
ที่ผ่านๆมา ผมก็บ่ายเบี่ยงที่จะทำนู่นทำนี่
หรือไปเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ที่หวานอยากไป
ผมเป็นคนไม่ชอบเที่ยวสักเท่าไหร่นัก
ก็ไปมั่ง ไม่ไปมั่ง แล้วแต่อารมณ์ ส่วนมาก ไม่อยากไป

มาถึงวันนี้ วันที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ความสำคัญของเทศกาล กลับมีมากขึ้นสำหรับผม
ผมอยากทำนู่นทำนี่ เต็มไปหมด อยากเที่ยวตามจุดต่างๆ
ที่หวานเคยชวนให้ไป ที่หวานอยากไป
ในช่วงเทศกาลนี้ ไม่มีหวานชวนไป ไม่มีเพื่อนไป
เทศกาลความเหงา เข้ามาแทนที่

ไม่ใช่ว่าตอนที่หวานอยู่ ผมไม่อยากไปไหนหรอก
ไม่ใช่ว่า ตอนที่หวานอยู่ ผมไม่อยากทำอะไร
แต่ด้วยที่ว่า ตอนที่หวานอยู่ ผมกับอยากอยู่กับหวานมากกว่า
ผมรู้สึกว่า แค่อยู่กับหวาน ผมก็สนุกและไม่เหงา
เทศกาลอะไรจึงไม่สำคัญเท่าที่ หวานอยู่กับผม
ผมจึงไม่อยากที่จะไปที่ไหน หรือออกไปข้างนอกแล้ว

ตอนนี้ ก็แค่รอเวลา ว่าเมื่อไหร่ จะได้อยู่ด้วยกันสักที
ความสำคัญของเทศกาลคือ เราจะได้ทำอะไรร่วมกัน
ได้เที่ยว ได้เจอ กับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ พบปะคนที่ไม่รู้จัก
แล้วเราจะได้ เอากลับมาพูดคุยกันที่บ้าน
ผมพึ่งเข้าใจวันนี้นี่แหละครับ ว่าต้องพาหวานออกไปเที่ยวบ้าง
ในวันสำคัญๆแบบนี้

อย่างเช่นงานวันเด็ก…

นานแล้วครับที่ผมไม่ได้มาอัพเดตที่ blog แห่งนี้
อันที่จริง ไม่ค่อยมีเวลาน่ะครับ ติดอะไรหลายๆอย่าง
วันนี้ว่างนิดนึง ก็เลยลุกขึ้นมาเขียนอะไรสักหน่อย

พอดีเจอเรื่องตลกหลายๆอย่างครับ เกี่ยวกับหวานซ่าส์
หวานซ่าส์นั้นเป็นคนย้ำคิดย้ำทำครับ อะไรที่หวานซ่าส์คิดได้ หวานซ่าส์จะทำทันที
และก็จะทำอยู่อย่างนั้น ไปอย่างต่อเนื่องไม่หยุด จนกว่าจะเจอผลลัพธิ์ที่ตั้งใจ
ตอนนี้หวานซ่าส์ สามารถติดต่อผมได้ 4 ช่องทางการสื่อสารครับ
อาทิเช่น Facebook, skype, Phone, MSG ครับ

วันใดถ้าผมไม่รับโทรศัพท์ของหวานซ่าส์ วันนั้นเทคโนโลยีทั้ง 4 อย่าง
หวานซ่าส์จะใช้หมดเลยครับ จนกว่าผมจะตอบรับเธอ
มีอยู่วันนึง Phone 24 สายไม่ได้รับ skype 4 ข้อความ facebook 3 MSG 1 ข้อความ

สุดๆของหวานซ่าส์ ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ แค่ไปดื่มเหล้ากับเพื่อนมาเท่านั้นเอง
ผมนอนตี 5 แต่เธอพยายามติดต่อผมตอน 6 โมงเช้า แล้วใครมันจะมารับโทรศัพท์

ผมว่าหวานซ่าส์กลั่นแกล้งผม รู้ว่าผมนอนดึก ก็จะโทรมาตอนเช้า
พอผมตื่นเช้า ผมแทบจะไม่ได้รับการติดต่อจากหวานซ่าส์เลย
ใครก็คิดได้ว่ามันแกล้งกันชัดๆ พอติดต่อผมได้ ก็พูดไม่กี่คำ ส่วนใหญ่ก็บ่นแป๊ปๆ
แล้วก็วาง ผมไม่เข้าใจ… ว่าทำไมต้องแกล้งกันด้วย

ดีนะที่ MSN มันเลิกฮิตไปแล้ว ไม่งั้นคงมี MSN อีก 1 หึหึ

แต่อย่างไรก็ตาม การที่หวานซ่าส์ทำแบบนี้ ผมก็เข้าใจว่าหวานซ่าส์นั้น
รักผม คลั่งไคล้ผม หลงไหล และปลื้มในตัวผม อิอิ

ตอนนี้ไม่ค่อยมีไรให้เขียนสักเท่าไหร่
อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
แต่อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้ว
คงมีเรื่องที่จะต้องคุยกันเยอะเลย
เฝ้านับวันรอที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง
เฮ้ออ คิดถึงเหมือนเดิมแหละ

เมื่อก่อนเราสองคน จะชอบคิดอะไรแบบง่ายๆ
วาดฝันไว้แบบนั้น แบบนี้ ทุกอย่างดูดี และง่ายดายไปหมด
จนเวลาล่วงเลยผ่านมา 5 ปีเต็ม เป็นเวลาที่เราศึกษาดูใจกัน
ความคิดทุกอย่าง มันก็เริ่มปรับ ตามระยะเวลา
ทุกสิ่งทุกอย่าง มันต้องคิดกันให้รอบคอบมากยิ่งขึ้น
เมื่อ 5 ปีก่อน เราคิดว่าการแต่งงาน หรือการที่เราคบกัน
จะเป็นเรื่องระหว่างเราสองคนเท่านั้น
แต่ด้วยระยะเวลา 5 ปี ทำให้เรารู้ว่า มันไม่ใช่แค่เรา 2 คนเท่านั้น
เรายังมี พ่อแม่ ของทั้งสองฝ่าย มีน้องของเรา มีญาติพี่น้อง
มีบุคคลที่รักเรา ที่คอยมองเราสองคนอยู่ตลอดเวลา
เพราะฉะนั้น เราสองคนทำอะไร ก็ต้องคิดถึง บุคคลเหล่านี้ด้วย
มันไม่ใช่แค่สองเรา แต่มันเป็นเรื่องของครอบครัวของเรา

5 ปีเต็มที่เราคบกันมา ระยะเวลาทำให้เรามีความคิดมากยิ่งขึ้น
เราต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบ ที่จะต้องทำให้ได้
เราสองคน ต้องยอมเสียสละชีวิตบางส่วนที่เราเคยเป็นอยู่
เราโตขึ้น ก็ต้องรับผิดชอบมากยิ่งขึ้น ทั้งทางด้านจิตใจ และหน้าที่
ทุกคนโอเค เราสองคนก็โอเค
ผลของการกระทำของเรา จะบ่งบอกถึงว่าเราโตพอหรือยัง
ที่จะสามารถมีครอบครัวเป็นของเราเองได้
ทั้งทางด้านจิตใจ ที่เราต้องแบกภาระกดดัน เราทำได้รึยัง สามารถผ่านมันไปได้ไหม ถ้าจะต้องเจอความกดดันภายนอกต่างๆ ที่เราจะต้องเจอ

เชื่อเถอะครับ ถ้าเราสองคนทำหน้าที่ของเราได้อย่างดีแล้ว
มีความพร้อมทุกอย่าง เราจะได้อยู่ด้วยกันแบบมีความสุขที่สุด
ทุกคนที่อยู่รอบข้างเรา จะร่วมยินดีกับเรา
หวานอย่าพึ่งรีบใจร้อน ความสุขที่เราเร่งให้มันเป็น
มันจะอยู่ได้ไม่นาน แต่ถ้าเราใจเย็นๆ รอความพร้อม
ยิ่งโต เราก็จะยิ่งไตร่ตรองให้มันรอบคอบขึ้น
ความไกล ไม่ได้ทำให้ใจเราไกลกันเลย
กลับยิ่งทำให้เราใช้เวลาคิดถึงกันมากยิ่งขึ้น
ได้คุยกันมากยิ่งขึ้น มากกว่าอยู่ด้วยกันอีก

เราพร้อม ทุกคนพร้อม มันจะเป็นวันของเราครับ

นับจากวันที่หวานซ่าส์ได้ห่างจากชีวิตเดิมๆที่เราเคยอยู่กัน
ทุกๆวันหวานซ่าส์ จะคอยจู้จี้ให้ผมทำนู่น ทำนี่อยู่ตลอด
ผมมีความรู้สึกรำคาญ กับสิ่งที่หวานซ่าส์คอยสั่งผมอยู่เสมอ

ณ วันนี้ ไม่มีหวานซ่าส์อยู่กับผมแล้ว
ทุกวันนี้ ผมต้องทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่มีหวานซ่าส์มาคอยบอก
ผมพยายามทำโดยที่ไม่มีใครมาสั่ง มาบอก มาจู้จี้

ห้องที่ผมคอยทำให้รกอยู่เสมอ ณ ตอนนี้ ผมทำให้มันสะอาด

ขยะที่ผมจะชอบวางทิ้งไปตามที่ต่างๆ เมื่อก่อนหวานจะด่าผม
แล้วจะเก็บเอาไปทิ้งให้ วันนี้ผมเอามันไปทิ้งที่ถังขยะโดยไม่มีใครมาสั่ง

แก้วกาแฟที่ผมชอบดื่ม แล้วกาแฟไหลเยิ้มเปลื้อนที่โต๊ะ
ตอนนี้ผมหาอะไรมารองตอนดื่ม ดื่มเสร็จแล้วก็เอาไปล้าง

ทีวีที่ผมไม่ชอบถอดปลั๊ก ตอนนี้ผมดูเสร็จก็จะคอยถอดอยู่เสมอ

ประตูหลังห้อง ผมจะปิดเสมอเวลาออกจากห้อง

กาต้มน้ำ ผมจะคอยเช็ดทำความสะอาด เวลากดใส่กาแฟ แล้วมันชอบกระเด็น

จานที่กินข้าวเสร็จแล้ว ผมจะล้างจานทันที ที่กินเสร็จ จะไม่ปล่อยทิ้งไว้ให้แมลงสาบมาไต่

ผมจะพับผ้าห่มอยู่เสมอ หลังจากตื่นนอน

ผมเอาขวดผงซักฟอก ออกจากตะกร้าเวลาซักผ้าเสร็จแล้ว

และอีกหลายสิ่ง ที่ผมต้องทำด้วยตัวเอง โดยไม่มีหวานอยู่แล้ว
ผมมีความรู้สึกเสียใจ ที่ทำไมผมไม่ทำแบบนี้ตอนที่หวานซ่าส์อยู่กับผม
ตอนนี้ห้องเดิม ห้องนี้ไม่มีหวานอยู่ด้วย ผมต้องทำอะไรด้วยตัวเองทั้งหมด
ยอมรับว่าขี้เกียจมากๆ แต่ ณ ตอนที่ผมจะทำ ผมจะนึกว่าหวานอยู่ด้วย
และถ้าหวานเห็นสิ่งที่ผมทำไป หวานคงดีใจมาก
ผมทำไป อมยิ้มไป นึกภาพว่าหวาน มาเห็นผมกำลังทำความสะอาดห้อง
หวานจะต้องเข้ามากอด แล้วก็พูดชมผมว่า “แฟนชั้นนนเก่งจริงๆ น่ารักที่สุด”
อันที่จริงก็มีความสุขดี แต่ก็สุขบนความเหงาใจ

อีกไม่นาน ผมจะไปอยู่กับหวานซ่าส์ และก็คงจะช่วยหวานซ่าส์ เหมือนที่ผมอยู่คนเดียว

คิดถึงหวานมากตอนนี้